دکتر عبدالکریم سروش
حسین حاج فرج دبّاغ (زادهٔ ۱۳۲۴ خورشیدی) مشهور به عبدالکریم سروش، نواندیش دینی، فیلسوف، مولوی شناس، نظریه پرداز، متکلم، شاعر و مترجم ایرانی است. او در، دانشگاه علوم پزشکی تهران داروسازی و در لندن در رشته شیمی تجزیه و فلسفهٔ غرب تحصیل کردهاست. او نظریات خودش را کلام جدید مینامد و مرام کلامی خود را نو معتزلی میداند. وبگاه بیبیسی فارسی در گزارشی وی را مناقشه برانگیزترین روشنفکر دینی و یکی از تاثیرگذارترین متالهان شیعی نزدیک به سه دهه اخیر ایران و رهبر جریان روشنفکری اصلاحطلب ایران دانست.
توصیه سید روحالله خمینی و تأثیرات آشکار سروش از فلسفهٔ علم و فلسفهٔ سیاسی کارل پوپر باعث شد وی به عنوان یکی از منتقدان مسلمان مارکسیسم پس از پیروزی انقلاب ۵۷ مطرح شود.
پس از انقلاب فرهنگی او به عضویت ستاد انقلاب فرهنگی درآمد. بسیاری ستاد انقلاب فرهنگی را متهم به اخراج اساتید و دانشجویان و بستن دانشگاهها میدانند ولی سروش همواره این سخنان را تکذیب کردهاست. او در ابتدا از حامیان روحالله خمینی بود و در اوایل شکلگیری جمهوری اسلامی ایران چند منصب رسمی داشت؛ او سپس از این مناصب کناره گرفت. در دهه ۷۰ به جلسات سخنرانی او توسط انصار حزب الله حمله میشد و او از تدریس در دانشگاه محروم شد. پس از آن او به آمریکا مهاجرت کرد. وی به تدریس اسلام و اندیشه سیاسی در «دانشگاه جورج تاون» آمریکا مشغول است. در جریان حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران سال ۱۳۸۸ او به انتقاد شدید از جمهوری اسلامی پرداخت و در نامههایی به سید علی خامنهای و مراجع تقلید به انتقاد شدید پرداخت.
عبدالکریم سروش همواره کوشیدهاست تا تأویلی جدید از اسلام را ارائه کند. دیدگاههای او همواره مخالفتهایی را در بین روحانیان برانگیختهاست. در سال ۲۰۰۹، مجلهٔ فارین پالیسی وی را هفتمین روشنفکر مردمی جهان معرفی کرد...